Black & White (6)

Δεν μπορώ με τίποτα να θυμηθώ τι έγινε μετά μέχρι την ώρα που φύγαμε. Σκόρπιες κουβέντες, ματιές με υπονοούμενα, καπνός από τσιγάρα, ψέματα, μυστικά, οινόπνευμα. Ανυπομονούσα να διαβάσω τα πάντα για αυτή τη γυναίκα, ανυπομονούσα να βρεθώ μόνος μαζί της. Δεν ήταν πόθος αυτό που ένοιωθα ήταν κάτι πιο βαθύ. Παράξενο και δυνατό.
Ώσπου επιτέλους φύγαμε. Περίμενα ανυπόμονα να πάρω στα χέρια μου τα στοιχεία γι’ αυτή τη γυναίκα. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τη δουλειά. Ήδη είχα αρχίσει να αισθάνομαι. Κακό σημάδι για κάποιον σαν εμένα. Κακό σημάδι και η ανυπομονησία.
- Τι σκέφτεσαι;
Η ερώτηση του γέρου με επανέφερε στην πραγματικότητα. Αλλά δεν μπορούσα να του πω όλα αυτά που σκεφτόμουν.
- Τίποτα. Κάνω αυτό που με έχεις μάθει. Ψάχνω πίσω από την εικόνα. Προσπαθώ να βρω τι με έκανε να ανησυχώ εκεί μέσα. Ψάχνω το λάθος.
- Δεν υπάρχει. Τουλάχιστον δεν βρίσκω τίποτα εγώ. Και τόσα χρόνια ποτέ δεν έχω πέσει έξω. Η δουλειά είναι απλή. Μη σου πω ότι μπορείς να την κάνεις και σήμερα.
- Γέρο θυμάσαι ένα από τα πρώτα μαθήματα που μου έκανες; Τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται και την μέρα που θα είσαι απόλυτα σίγουρος για κάτι θα είναι η μέρα που θα τα χάσεις όλα.
- Όχι δεν τα ξεχνάω και μην γίνεσαι αυθάδης. Σου λέω τι είδα και τι κατάλαβα. Αν θες να το πας αργά και σίγουρα, μαζί σου. Αλλά νομίζω πως θα χάσεις άδικα το χρόνο σου. Τέλος πάντων. Κάνε όπως νομίζεις. Θα μου πεις πότε θα το κάνεις ή να περιμένω να το διαβάσω στις εφημερίδες;
- Όσο λιγότερα ξέρεις τόσο καλύτερα. Σύντομα αλλά όχι σήμερα. Θέλω να δω τι έχουμε γι’ αυτή από αύριο. Τώρα το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ. Ήπιαμε πολύ σήμερα και δεν το συνηθίζω.
- Ναι, το παρακάναμε κι εγώ πρέπει να κοιμηθώ. Πάρε το φάκελο και κάτι ψιλά για τα έξοδα σου. Αύριο πρωί το μερίδιό σου θα σε περιμένει στη θυρίδα μας στο σταθμό. Θα περιμένω να διαβάσω νέα σου.

Ήταν ακόμα δύο το πρωί. Έπρεπε να περιμένω άλλες τρεις ώρες πριν πάω να τη βρω. Είχα τον χρόνο να διαβάσω τα πάντα. Η διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο, μου φάνηκε ατελείωτη. Ο φάκελος όμως ήταν απογοήτευση. Είχε όλες τις πληροφορίες που θα ήθελε οποιοσδήποτε θα αναλάμβανε την εκτέλεση, μερικές φωτογραφίες και τίποτα άλλο. Φωτογραφίες…. Τι να τις κάνω; Η ματιά της είχε χαραχτεί στο μυαλό μου, θα την αναγνώριζα παντού. Δεν ήταν αυτό που ήθελα εγώ. Ποια ήταν αυτή η γυναίκα; Τι εμπειρίες την είχαν κάνει έτσι; Πως είχε φτάσει εδώ; Ερωτήματα που ήλπιζα πια να πάρω μόνο από την ίδια. Μόνο που δεν μπορούσα να περιμένω. Έπρεπε να την δω.

Ήταν ήδη τρεις όταν έφτασα στη γειτονιά της. Έβρεχε πάλι. Έβλεπα το φωτισμένο παράθυρο του σπιτιού της. Απέναντι από το σπίτι είχε ένα στενό δρομάκι ανάμεσα σε δυο πολυκατοικίες. Παρακολουθούσα από κει. Στηριγμένος στον τοίχο, με το πρόσωπό μου χωμένο στο γιακά του παλτού, κρυμμένος στη σκιά που αφήνανε οι λάμπες ανάμεσά τους. Η βροχή έπεφτε γύρω σαν μια διάφανη κουρτίνα. Την ησυχία έσπαγαν μόνο κάποια αυτοκίνητα που περνούσανε από τον βρεγμένο δρόμο. Δεν μπορούσε να με δει κανείς, ήμουν πάλι μια σκιά.