Black & White (5)

Περίμενα βουβός, χαμένος στη φωνή της. Άκουγα το τραγούδι χωρίς να ακούω στ’ αλήθεια, ήταν περίεργο αυτό που ένοιωθα. Μέχρι και η φλόγα του κεριού στο τραπέζι τρεμόπαιζε. Δεν μπόρεσα τότε να συνειδητοποιήσω τι ήταν. Νόμιζα πως ήταν λύπη, τώρα πια ξέρω…μοναξιά ήταν. Πως γίνεται μια φωνή να σε κάνει να νοιώσεις μόνος;
Και το τραγούδι τελείωσε, γύρισα πάλι πίσω ελπίζοντας πως δεν είχε καταλάβει κανείς την απουσία μου. Και περίμενα… οι υπόλοιποι συνεχίζανε να μιλάνε, αλλά δεν είχε σημασία, ήξερα πως ο γέρος θα συζήταγε μαζί μου ξανά τα πιο σημαντικά. Κάθε στιγμή ξεμάκραινα κι άλλο από τα όριά μου και δεν ήθελα να το δω.
Και μετά ήρθε εκείνη.
Φίλησε στο στόμα τον άνθρωπο που μόλις είχε ζητήσει τον θάνατό της. Παρακολουθούσα κάθε της κίνηση όσο γινόταν οι ψεύτικες συστάσεις, προσπαθώντας να ανακαλύψω όσα περισσότερα μπορούσα γι’ αυτή. Το μόνο που μπόρεσα να πω ήταν ένα ‘Έχετε πολύ ωραία φωνή' για να εισπράξω ένα ευγενικά ψυχρό 'Ευχαριστώ, χαίρομαι που σας άρεσε’. Άρχισε πάλι μια κουβέντα στο τραπέζι την οποία αδυνατούσα να παρακολουθήσω. Το μισοσκόταδο έκρυβε τα χαρακτηριστικά της. Αν και δεν μπορούσα να καταλάβω την ηλικία της, σίγουρα δεν ήταν μικρή. Η φωνή της ήταν το μόνο που ξεχώριζα από τις συνομιλίες γύρω μου.
- Το σέρβις εδώ μέσα είναι τραγικό, είσαστε ακόμα χωρίς ποτό. Θα με βοηθήσετε να φέρουμε ποτά για όλους;
- Μα φυσικά, έτσι θα ξεφύγω κι εγώ από αυτούς τους δύο που μιλάνε συνεχώς για δουλειά, απάντησα σχεδόν μηχανικά.

Σηκωθήκαμε και προχωρούσαμε προς το μπαρ δίπλα δίπλα καθώς σβήνανε πίσω μας τα σχόλια του γέρου για την αντιπάθεια που είχα για τη δουλειά μας. Μόλις απομακρυνθήκαμε λίγο από το τραπέζι ξύπνησα από τον λήθαργο.
- Ποιος είσαι; Και μην μου πεις πάλι το παραμύθι που μου είπε ο δήθεν πατέρας σου με τον άλλο. Δεν είμαι καμιά χθεσινή.
- Αφού λοιπόν δεν είσαι καμιά χθεσινή όπως λες, θα ξέρεις πως δεν πρέπει να ρωτάς.
Φτάσαμε στο μπαρ, φώναξε τον μπάρμαν και παρήγγειλε τα ποτά. Γύρισε να με κοιτάξει θέλοντας να συνεχίσει την κουβέντα, και τότε μόνο μπόρεσα να δω καθαρά το πρόσωπό της. Δεν θα μπορούσα να το περιγράψω...ήταν όμορφη, αλλά με ένα περίεργο τρόπο. Ένα πρόσωπο σμιλεμένο από εμπειρίες, και φαινόταν πως δεν ήταν όλες καλές. Δύσκολα όμως θα μπορούσες να συγκρατήσεις οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό, είτε ήταν όμορφο ή άσχημο. Τα πάντα επισκιαζόταν από τα μάτια της...μεγάλα, πράσινα μάτια με ένα βλέμμα που σε μαγνήτιζε. Τότε μου φαινόταν απλώς γνώριμα, δεν μπορούσα να θυμηθώ που τα είχα ξαναδεί. Τώρα όμως ξέρω. Ήταν αυτά που έβλεπα λίγο πριν ξυπνήσω καταϊδρωμένος. Ακόμα και τώρα όμως δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη λεπτομέρεια από το πρόσωπό της.

Αποφάσισα να μην την αφήσω να κάνει άλλες ερωτήσεις.
''Εφ' όσον είσαι τόσο ευθύς, θα κάνω το ίδιο", είπα. ''Ποιά είναι η σχέση σας;''
Ένα πικρό, ειρωνικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. ''Ας πούμε πως είναι μία σχέση ανάγκης. Δίνει ο ένας στον άλλο ότι χρειάζεται. Αλλά επειδή θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω σύντομα πρέπει να μ' ακούσεις χωρίς να με διακόψεις για λίγο. Δεν ξέρω τι ακριβώς σας έχει ζητήσει να κάνετε γι' αυτόν αν και έχω μια ιδέα. Πριν κάνετε οτιδήποτε όμως πρέπει να μιλήσουμε εμείς οι δύο. Είναι πολύ σημαντικό. Θα σε περιμένω τα ξημερώματα στο σπίτι μου, ξέρεις που είναι;''
Το μυαλό μου δούλευε σαν τρελλό. Έπρεπε να προσέχω κάθε μου λέξη και αν ήταν δυνατό να μην πω τίποτα. "Και αν υποθέσουμε πως έχουμε κάτι να πούμε, πως θα βρω το σπίτι σου;"
- Σταμάτα σε παρακαλώ να με υποτιμάς. Αν κάνω λάθος για σένα και τον υποτιθέμενο πατέρα σου δεν θα έχει σημασία αν δεν μπορείς να βρεις που μένω, αν όμως έχω δίκιο, ξέρεις ήδη. Θα σε περιμένω τα ξημερώματα. Μήν έρθεις πριν τις 5.

Δεν υπήρξε ευκαιρεία για άλλη κουβέντα. Έφτασαν τα ποτά και γυρίσαμε πίσω. Τελευταία λέξη πριν φτάσουμε στο τραπέζι ήταν ''θα σε περιμένω''.