Black & White (3) The Dream

Του το χρώσταγα όμως, είχε σταθεί δίπλα μου σαν πατέρας σαν δάσκαλος, σαν συνεργάτης, σαν φίλος… ο μοναδικός. Αν έπρεπε να εκτεθώ αυτή τη φορά γι’ αυτόν θα ήταν η πρώτη και όπως άφησε να εννοηθεί και η τελευταία. Μετά…μετά τι; Δεν πρόλαβα να σκεφτώ τι θα έκανα μετά. Και όχι μόνο δεν πρόλαβα, το απέφυγα.
Όσο μπορούσα να θυμηθώ προετοιμαζόμουν για αυτή τη ζωή, η μοναδική εικόνα που είχα για το μέλλον μου ήταν αυτή του γέρου. Ένας καθ’ όλα αξιοσέβαστος γέρος, καλοντυμένος, προσεγμένος, με μια ματιά ευγενική και καλοσυνάτη, που όμως όταν θέλει μπορεί να αλλάξει τελείως και να προκαλέσει τρόμο ακόμα και στους πιο σκληρούς άντρες του σιναφιού. Το είχα δει μικρός αυτό πολλές φορές. Αισθανόμουν απίστευτα ασφαλής δίπλα στον γέρο, και τότε και τώρα. Ίσως αυτό να έφταιγε για τα λάθη που έκανα.
Αλλά για άλλη μια φορά έλεγα ψέματα στον εαυτό μου. Δεν ήταν η μοναδική εικόνα αυτή που είχα για το πώς θα καταλήξω. Πολλές φορές ξύπναγα ιδρωμένος από τον ίδιο εφιάλτη… πέταγα σε έναν κατακόκκινο ουρανό, πάνω από μια γκριζόμαυρη πόλη που δεν αναγνώριζα, μια άδεια πόλη, νεκρή. Ως τη στιγμή που έπεφτε από το πουθενά επάνω μου ένα πέπλο και έκλεινε γύρω μου, καθοδηγώντας την πτήση μου προς το κέντρο της πόλης. Όσο κατέβαινα ξεχώριζα περισσότερες λεπτομέρειες, πίσω από τα παράθυρα έβλεπα πρόσωπα να με κοιτάνε ανέκφραστα. Και στο τελευταίο παράθυρο πριν φτάσω στο τέρμα εκείνα τα μεγάλα μάτια, ποτέ δεν κατάφερα να δω το πρόσωπο αυτό, μόνο τα μεγάλα πράσινα μάτια. Και μετά έφτανα στο τέλος, και το πέπλο σταματούσε γύρω μου και ήμουν εγώ πεσμένος στο δρόμο. Έβλεπα τον εαυτό μου ανάσκελα στο δρόμο, με τα μυαλά μου χυμένα στο πάτωμα, το δεξί μου χέρι διπλωμένο στο στήθος μου κρατώντας το πιστόλι και τα μάτια μου καρφωμένα στον κόκκινο ουρανό.
Να ήταν προφητικό; Δεν ξέρω και δεν θέλησα ποτέ να μάθω. Το να ξέρεις το μέλλον σου είναι φυλακή.

Μπήκαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου, ο γέρος μπροστά κι εγώ ακολουθούσα από πίσω. Ένα μπαρ σαν όλα του είδους του, ημίφως, ένα πιάνο στο βάθος με έναν βαριεστημένο μουσικό που σίγουρα θα προτιμούσε εκείνη την ώρα να ήταν οπουδήποτε αλλού. Μερικοί πελάτες του ξενοδοχείου στη μπάρα, σίγουρα πωλητές όπως μαρτυρούσαν τα παπούτσια τους και το ντύσιμό τους. Μπορείς να πεις πολλά για έναν άνθρωπο από τα παπούτσια του. Των πωλητών είναι πάντα χειρότερα από τα ρούχα τους, βολικά για πολύ περπάτημα και ταλαιπωρημένα.
Ο γέρος προχώρησε προς το τελευταίο τραπεζάκι στο βάθος, φαινόταν λάθος, αλλά ένοιωθα σίγουρος δίπλα του. Η αίσθηση αυτή έγινε πιο έντονη όταν είδα τον άνθρωπο που μας περίμενε. Δεν ξέρω τι ήταν ακριβώς, αλλά κάτι επάνω του με έκανε να αισθάνομαι κίνδυνο, κάθε μου κύτταρο ήταν σε εγρήγορση.