Black & White (1)

Περπατούσα...πολλές ώρες...χαμένος. Χαμένος στην πόλη, στη νύχτα, στις σκέψεις, στον πόνο. Δεν με ένοιαζε που πήγαινα, αρκεί που περπατούσα, που δεν έμενα σταθερός, στάσιμος. Δεν την άντεχα τη στασιμότητα, ούτε εκείνο το βράδυ ούτε ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. Με έκανε να νοιώθω ανίκανος, βαλτωμένος χωρίς διέξοδο. Η κίνηση όμως, η αλλαγή ήταν πάντα λύτρωση. Η βροχή είχε ποτίσει κάθε μου εκατοστό, και παρ' όλα αυτά δεν είχε καταφέρει να ξεπλύνει από πάνω μου τη βρώμα, τις τύψεις, τις ενοχές. Τα ένοιωθα όλα αυτά, αλλά δεν με ένοιαζε. Όπως πάντα, "...δεν με νοιάζει". Άλλωστε με την δουλειά που έκανα όλα αυτά τα συναισθήματα που με τυραννούσαν θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία. Και αυτό με τρόμαζε, οι συνέπειες των συναισθημάτων μου...όχι το γεγονός ότι τα ένοιωθα για πρώτη φορά. Φοβόμουν μην κάνω κάποιο λάθος, μήπως έχω ξεχάσει ή παραβλέψει τίποτα που να οδηγεί σε μένα. Γλίστρησα το χέρι μου στην τσέπη του παλτού, πιο πολύ για να επιβεβαιώσω πως ήταν εκεί...πως δεν τα είχα φανταστεί όλα αυτά. Ήθελα να είμαι σίγουρος πως ότι έγινε δεν ήταν αποκύημα της φαντασίας μου. Ήταν εκεί...τόσο μικρό και τόσο ασήμαντο εκ πρώτης, και όμως τόσο σημαντικό που με ανάγκασε να κάνω ότι έκανα τις τελευταίες ώρες.Με ανάγκασε....πόσο φτηνό ακούγεται. Σαν την πιο εύκολη και φτηνή δικαιολογία που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος για να... για να κάνω τι; να νoιώσω καλύτερα; να σταματήσω να νοιώθω;Από τότε που μπορώ να θυμηθώ είχα καταφέρει να έχω την ζωή μου απλή, ξεκάθαρη και με όρια τα οποία θα την κρατάγανε σε μια απόλυτη ευθεία. Χωρίς στασιμότητα, χωρίς περιττά ζιγκ ζαγκ και υποχωρήσεις. Όχι χωρίς κόστος βέβαια, αλλά ήταν κι αυτό υπολογισμένο. Μέχρι εκείνο το βράδυ...Δεν είναι αστείο πως όλες οι μεγάλες αλλαγές, οι ουσιαστικές αλλαγές, συμβαίνουν στο σκοτάδι; τουλάχιστον σε μένα. Ότι σημαντικό μου συνέβηκε ποτέ ήταν νύχτα, αλλά είναι και φυσιολογικό αν σκεφτεί κανείς πως όλη μου τη ζωή την έζησα νύχτα, στο σκοτάδι και τις σκιές. Και ήμουν μια από αυτές τις σκιές, όχι μέσα μου αλλά για όλους τους άλλους. Μέχρι εκείνο το βράδυ...Ήταν η πρώτη φορά που δεν ήξερα τι να κάνω, η πρώτη φορά που δεν είχα τον έλεγχο. Ήταν τόσο ξεκάθαρο το τι έπρεπε να γίνει κι όμως είχα χάσει κάθε αυτοπεποίθηση. Έπρεπε να παραδώσω αυτό που είχα στην τσέπη μου και να εξαφανιστώ. Να αρχίσω πάλι από την αρχή κάπου αλλού και ο χρόνος θα τα έσβηνε όλα. Είχα σκεφτεί όλες τις εναλλακτικές διαδρομές που θα μπορούσε να πάρει αυτή η ιστορία και όλες βασιζότανε στη δύναμη του χρόνου να εξαλείφει. Δεν μ' άρεσε. Δεν στηρίχθηκα ποτέ στη δύναμη κάποιου άλλου. Αλλά ήδη είχα κάνει πολλά που δεν είχα ξανακάνει ποτέ, είχα ήδη ξεπεράσει αυτά τα ξεκάθαρα όρια που είχα θέσει στον εαυτό μου...και δεν υπήρχε επιστροφή. Έπρεπε να βρω ένα τρόπο...