ΤΣΙΓΑΡΟ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΒΑΡΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ...

Δεν θα μπορούσε κανείς να περιγράψει καλύτερα τούτο το θεριό. Είναι σαν να πίνεις ένα βαρύ σέρτικο τσιγάρο.
Σου δίνει ένα περίεργο είδος ευχαρίστησης που κανείς απ’ αυτούς που δεν το έχουν δοκιμάσει δεν την καταλαβαίνουν. Τον χρόνο να στοχάζεσαι, πραγματικά όμως, όχι επιφανειακά και αυτάρεσκα. Την ικανότητα και τις προϋποθέσεις να εκτιμάς αυτά που έχεις στην πραγματική τους αξία. Την δυνατότητα να ζεις μια άλλη παράλληλη ζωή, νοερή, που φαντάζει όμως πραγματική.
Οι καπνοί που αναδίδει ένα τέτοιο τσιγάρο είναι ακριβώς σαν τα συμπτώματα της μοναξιάς. Όσο διαρκεί σε τυλίγουν σαν ένα σύννεφο αιθάλης, και σε ποτίζουν. Σε ποτίζουν έτσι, ώστε να μην λέει να φύγει η μυρωδιά της από πάνω σου παρά μόνο μετά από χρόνια που δεν θα την έχεις νοιώσει. Τρυπώνει όμως και στο χώρο γύρω σου και αφήνει και εκεί τα σημάδια της, σαν την κιτρινίλα στους τοίχους και τις κουρτίνες.
Και είναι ο ίδιος καπνός αυτός που μπαίνει και τρώει και τα σωθικά σου. Και η ζημιά που σου κάνει είναι μη αναστρέψιμη, ή στην καλύτερη περίπτωση, πάρα πολύ δύσκολο να διορθωθεί...