Απομίμηση ζωής

Κοιτάς τη λευκή κόλλα και σκέφτεσαι κάτι να γράψεις, αλλά τι? Ήδη ξεκίνησες λάθος... Μην σκέφτεσαι, γράψε και το μολύβι θα πάει μόνο του. Θα δώσει ζωή σε λίγες "άτακτα ερριμένες" γραμμές μελάνης, και αν αυτό που σκέφτεσαι το νοιώθεις κιόλας, είναι πιθανό να δημιουργηθεί ένας ολόκληρος κόσμος γύρω απ’ αυτόν που θα διαβάζει τις σκέψεις σου.
Όπως κάθε βράδυ, παρέα με τον καπνό του τελευταίου τσιγάρου της μέρας, αναπολείς, φαντάζεσαι, προσμένεις, ελπίζεις και φθείρεσαι. Αναπολείς τις στιγμές σου, δηλαδή τη ζωή σου, γιατί αυτό είναι η ζωή: ένα σύνολο μικρών, ασήμαντων φαινομενικά (τουλάχιστον όταν περνούσαν) στιγμών. Αναπολείς την εικόνα μιας γυναίκας στο μισοσκόταδο, λίγο αφότου έχει νοιώσει την ολοκλήρωση ή αν θες την κορύφωση του πάθους σου γι’ αυτή.
Φαντάζεσαι πως θα ήταν τα πράγματα αν είχες πάρει διαφορετικές αποφάσεις, αν ήσουν λίγο πιο τυχερός, αν άκουγες την λογική σου αντί την καρδιά σου. Προσμένεις την ώρα που θα αρχίσεις πάλι να ζεις. Να ζεις όμως πραγματικά, με ότι αυτό σημαίνει, είτε είναι λύπη είτε είναι χαρές, πόνος, δάκρυ, γέλιο, ηδονή, απογοήτευση ή ότι άλλο... εκτός από το τώρα. Εκτός απ’ αυτή την αποστειρωμένη απομίμηση ζωής.
Ελπίζεις σε ότι ελπίζουν όλοι - ένα καλύτερο αύριο.Μια φλόγα βγαίνει από τα μάτια δειλά δειλά και γλιστρά στο πρόσωπο. Αναζητάς τη λύτρωση, αυτή που μόνο ο χρόνος θα φέρει, και ο χρόνος είναι ο μοναδικός σου αληθινός φίλος. Δεν θα σε προδώσει ποτέ, δεν έχει πισωγυρίσματα.Ποία απογοήτευση μπορεί να είναι μεγαλύτερη από το να ξέρεις ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο και όμως δεν θα έχεις την ευκαιρία να δοκιμάσεις.
Κι αυτός ο μοναδικός σου φίλος, ο χρόνος... είναι και ο μεγαλύτερός σου εχθρός. Φέρνει την φθορά, την παρακμή και το αίσθημα της αποτυχίας. Είναι αυτός που παρακαλάς να περνά γρήγορα κάτι τέτοιες ώρες, αλλά μάταια. Κρατάει αυτόν τον βασανιστικό ρυθμό, που άλλες φορές φαντάζει πιο γοργός κι απ’ το φως, κι άλλοτε σχεδόν σταματημένος... και πάντα τη λάθος στιγμή.Ακόμα κι αυτές οι λέξεις σε τούτο το χαρτί είναι σημάδια φθοράς, κι αν τυχόν αξίζουν τίποτα σαν κείμενο είναι γιατί έχουν για μάνα τους την παρακμή. Για μένα είναι τρόπος διαφυγής από την μίζερη πραγματικότητα της παντελούς έλλειψης πραγματικής ζωής. Όλοι έχουμε βρει ένα τρόπο διαφυγής νομίζω: ποτό, τραγούδι, ποίηση, ναρκωτικά και χιλιάδες άλλα. Σημάδι ότι όλοι τελικά δεν θέλουμε αυτό που ζούμε, αλλά κάτι άλλο. Τι? Κι εδώ μάλλον είναι η λύση για όλα μας τα προβλήματα: Δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Σίγουρα πάντως όχι αυτό που μπορούμε να έχουμε.
Ώρα να φύγω από την φυλακή της σάρκας μου. Θα έρθει ο καθημερινός μου λυτρωτής ο Μορφέας, να με πάρει να αναπολήσω, να ονειρευτώ, να δω τις ελπίδες και τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα και σε λίγες ώρες να ανακαλύψω ότι ήταν όλα ψεύτικα, ήταν μια απομίμηση και ότι όσο ζούσα στα όνειρά μου, ο χρόνος συνέχιζε αδυσώπητος να κυλά, γρηγορότερα όμως... για να με τιμωρήσει που τόλμησα να ζήσω, έστω και στην φαντασία μου...